ما را نبود دلی که کار آید ازو
جز ناله که هر دمی هزار آید ازو
چندان گریم که کوچه‌ها گِل گردد
نِی روید و ناله های زار آید ازو

آمــــــــد نفس صبح و سلامــــــت نرسانیـــــــد
...بوی تو نیــــــــــــاورد و پیــــــامـــــــــت نرسانید
یا تــــــو به دم صبـــــــح سلامــــــــی نسپردی
یا صبـــــــــح‌دم از رشک سلامـــــــــت نرسانید
من نامـــــــه نوشتـــــــــم به کبــــــوتر بسپردم
چه سود کــــــــــه بختــم سوی بامت نرسانید
باد آمـــــــد و بگسست هـــــــــــــــــوا را زره ابر
بـــــوی زره‌ی غالیـــــــــه فامـــــــت نرسانیــــــد
بر باد سپردم دل و جـــان تا بـــــــــه تـــــــــو آرد
زین هـــــــــــــــر دو نـــــدانم که کدامت نرسانید
عمری است که چون خاک جگر تشنه‌ی عشقم
و ایام به مـــــن جـــــــــرعه‌ی جـــــامت نرسانید
مرغی است دلم طــــرفه که بر دام تو زد عشق
خــــود عشق چنیــــن مــــرغ به دامت نرسانید
خاقانــــــــی ازین طالــــــــع خود کام چه جوئی
کـــــو چاشنـــــی کــــــام به کــــــامت نرسانید
نایافتن کـــــــام دلـــــت کـــــــــــام دل تــــوست
پس شکــــر کن از عشق که کامــــــت نرسانید

پس از سفر های بسیار و
عبور از فراز و فرود امواج این دریای طوفان خیز
بر آنم که در کنار تو لنگر افکنم
بادبان برچینم
پارو وانهم
......سکان رها کنم
به خلوت لنگرگاهت در آیم
و در کنارت پهلو بگیرم
آغوشت را بازیابم
استواری امن زمین را
زیر پای خویش

مردن امر ساده ای ست
و از زندگی کردن بسیار آسان تر است
تمام خفقان مرگ
در مقابل یک شک
در مقابل یک حرص
...در مقابل یک ترس
در مقابل یک کینه
در مقابل یک عشق
هیچ است
مردن امر ساده ای ست
و در مقابل خستگی زندگی
چون سفری است که در یک روز تعطیل می کنیم
... و

و دیگر هرگز باز نمی گردیم


نادر ابراهیمی

رو به تو سجده می کنم دری به کعبه بازنیست ،

بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست ،

به هر طرف نظرکنم  نماز من، نماز نیست ؛

مرا به بند می کشی از این رها ترم کنی !

زخم نمی زنی به من که مبتلا ترم کنی !

از همه توبه می کنم بلکه تو باورم کنی ...

قلب من از صدای تو چه عاشقانه کوک شد؛

تمام پرسه های من کنار تو سلوک شد؛

عذاب می کشم ولی عذاب من گناه نیست!

وقتی شکنجه گر تویی شکنجه اشتباه نیست...

شبیه مردی شده ام
که پشت دود سیگارش
با خود می گوید : باید ترک کنم
سیگار را
خانه را
......زندگی را
و باز
پُکی دیگر می زند به…

بی تو مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه كه بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

یادم آید تو به من گفتی : از این عشق حذر كن

لحظه ای چند بر این آب نظر كن

آب ، آیینه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كنی ، چندی از این شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم

سفر از پیش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمنای تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ! من نه رمیدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم. سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم

یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه كشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كنی از آن كوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم

در من وضو بگیر
سجاده ام ، بایست کنارم
رو کن به من که قبله عشاقم
آنگه نماز را ،
با بوسۀ بلند قامت ببند!

لیلی
با من بودن خوب است ،
من می سرایمت

هر چه هستی ، باش
با توام
ای لنگر تسکین
ای تکانهای دل
ای آرامش ساحل
...با توام
ای نور
ای منشور
ای تمام طیفهای آفتابی
ای کبود ِ ارغوانی
ای بنفشابی
با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین
با توام
ای شادی غمگین
با توام
ای غم
غم مبهم
ای نمی دانم
هر چه هستی باش
اما کاش
نه ، جز اینم آرزویی نیست
هر چه هستی باش
اما باش